Resim: Philip Absolon

Hava çok serin gözüküyor bugün. İstanbul'da olsam kedicikleri düşünürdüm şimdi. Onları da çok özledim zaten, özellikle de mavi gözlü Su'yu... Burada kedi falan görmek zor etrafta. Gördüğüm tek tük kedi de ev kedisi olduğunu belli edercesine maşallah bakımlı ve besili. Oysa benimkiler zayıfcacık idiler.

Dışarı çıkmayı düşünmüyorum pek. Zaten penceremin boyunca, 8 adet :), makale beni bekliyor okunmak için. Gece bir arkadaşla konuşup onun için bir senaryo yazacağımı söylemiştim de ilk iş onu halledeyim dedim. Bilmiyorum ne kadar oldu da umarım hoşuna gitmiştir :). Tam cuma vakti şimdi ve iftara da yaklaşık beş buçuk saat var. İyi ki Pakistanlılar var koridorda. En azından yalnız oturmamış oluyorum sofraya. En zor şeylerden biridir ya öğrencilik hayatında, iftar sofraları kurup bir araya gelirken herkes, siz öyle uzaktan bakarsınız işte, çünkü beraber iftar edilecekler uzaktadır hep. Ve yolunuz hep yurt yemekhanesindeki tabldotlara uzanır. Arkadaşlara şey derdim "Ya, şu kapılardan birini çalıp misafir olucam! Beni de alsınlar sofraya, ne var bir tabak daha işte!".